ครั้งหนึ่งในดินแดนแห่งโลกกว้าง
มีผืนทะเลอ้างว้างกับฟ้าใส
ทั้งสองอยู่ห่างกันเหมือนแดนฝันห่างไกล
ไม่อาจอยู่ใกล้..ไม่อาจผูกพัน

เจ้าหญิงเม็ดทรายช่างเหงา
แอบรักเจ้าชายพระจันทร์เศร้า..ช่างฝัน
ในค่ำคืน..เงียบสงบ..ทุกวัน
เจ้าหญิงได้แต่มองอย่างเงียบงัน..เดียวดาย

ท้องทะเล..ผู้อ่อนโยน
จึงทอดตัวไปจนไกลโพ้น..ลับหาย
จนปรากฏเส้นขอบฟ้า..แสนไกล
จรดฟ้ากับทะเลไว้ใกล้กัน

เจ้าหญิงเม็ดทรายจึงล่องไปในทะเล
ร่อนเร่ไปตามแดนแห่งฝัน
ไปจนถึงเส้นขอบฟ้า..จรดพระจันทร์
แล้ว ณ ที่นั่น ความผูกพันก็เบ่งบาน

เจ้าหญิงเม็ดทรายเจ้าชายพระจันทร์
อบอุ่นในคืนวันอันอ่อนหวาน
และเรื่องราวที่เกิดขึ้น..คือตำนาน
ว่าทำไมฉันจึงผ่าน..เข้ามารักเธอ
............................................................

จดหมายถึงเจ้าหญิงเม็ดทราย

ถึงเจ้าหญิงเม็ดทรายที่ฉันรัก
ค่ำคืนอาจเงียบงันนักบนผืนฟ้า
แต่เมื่อเธอจากไปจนลับตา
ค่ำคืนยิ่งเหว่ว้าอีกหลายเท่า

ขอโทษ...ที่ไม่อุ่นดังตะวัน
ขอโทษ...ที่มีเพียงฝันเก่าๆ
ขอโทษ...ที่มีเพียงความเหงา
ขอโทษ...ที่ว่างเปล่าบนผืนฟ้า

ฉันมีเพียง..ความรัก
ให้โอบล้อม..พิงพัก..ปรารถนา
เป็นเพียงเจ้าชายในมายา
แท้จริงธรรมดา..ไม่เลิศเลอ

กลับมานะ..คนดี
ฉันรอคอยอยู่ที่นี่เสมอ
รอการกลับมาของเธอ
มาพบเจอ..มาผูกพัน

เจ้าหญิงเม็ดทรายผู้งดงาม
ฉันจะติดตามเธอไปทุกคืนฝัน
เผื่อวันหนึ่งฉันจะเป็นเช่นตะวัน
เผื่อวันหนึ่งแสงของฉัน..จะอุ่นพอ
............................................................


จดหมายถึงเจ้าชายพระจันทร์

ถึงเจ้าชายพระจันทร์ที่ฉันรัก
เนิ่นนานนักที่เราอยู่บนผืนฟ้า
อยู่กับค่ำคืนที่เงียบชา
อยู่กับดวงดาราที่เงียบงัน

ฉันคิดถึงเกลียวคลื่น
คิดถึงเพื่อนบนพื้นที่ช่างฝัน
คิดถึงความอบอุ่นของตะวัน
คิดถึงความผูกพันของน้ำทะเล

ฉันไม่ใช่ดวงดาว
เป็นเพียงเม็ดทรายช่างเหงาและว้าเหว่
ไม่อาจสุขได้เมื่อห่างไกลท้องทะเล
ไม่อาจร่อนเร่บนฝืนฟ้า

ฉันคือเม็ดทราย
ฉันจึงขอกลับไป..สู่พื้นหล้า
ไปอยู่ในที่เดิมที่เคยมา
ไปอยู่อย่างเหว่ว้าแต่อุ่นใจ

ลาก่อนนะคะ..เจ้าชายผู้ไหวเพ้อ
เธองดงามเสมอ..สำหรับฉันผู้อ่อนไหว
จะคิดถึงเรื่องราวของเราตลอดไป
จะคิดถึงด้วยหัวใจ..ที่ยังรักเธอ
- -